Kamień nazębny
Kamień nazębny to zmora wielu pacjentów. Odkładanie się kamienia to proces naturalny, któremu powinniśmy przeciwdziałać za pomocą odpowiedniej higieny jamy ustnej.W rzeczywistości jednak trudno w każdej sytuacji uniknąć odkładania się kamienia na zębach. Kamień nazębny to nic innego jak zmineralizowana, odkładająca się płytka nazębna. Powstaje m.in. z resztek jedzenia, produktów przemiany materii bakterii znajdujących się w jamie ustnej, a także z substancji obecnych w ślinie. Kamień nazębny należy bezwzględnie usuwać, nie tylko ze względów estetycznych. Jest on miejscem bytowania bakterii, które mogą prowadzić do chorób zębów i dziąseł (próchnica, paradontoza). Kamień nazębny, oprócz negatywnego wpływu na zdrowie jamy ustnej, daje też niezbyt estetyczny efekt wizualny. Szczególnie osoby palące i pijące kawe narażone są na powstawanie przebarwień związanych z kamieniem nazębnym. Najlepszym sposobem na walkę z kamieniem nazębnym jest odpowiednia profilaktyka. Ryzyko wystąpienia tego problemu możemy zminimalizować dzięki regularnemu szczotkowaniu zębów po każdym posiłku. Niezwykle pomocna jest także nić dentystyczna oraz specjalne płyny do płukania jamy ustnej. Usuwanie już występującego kamienia nazębnego jest możliwe tylko w gabinecie stomatologicznym, poprzez zabiegi skalingu (najczęściej piaskowania lub metod opartych na ultradźwiękach). Kamień nazębny to poważny defekt wizualny, ale też zagrożenie dla zdrowia naszych zębów i dziąseł. Jego usunięcie jest możliwe tylko i wyłącznie w gabinecie dentystycznym.Usuwanie kamienia fachowo określa się terminem skaling. Współczesna stomatologia oferuje co najmniej kilka metod skalingu. Do najczęściej stosowanych zaliczamy piaskowanie oraz skaling ultradźwiękowy. Możliwe jest także m.in. mechaniczne, chemiczne lub laserowe usuwanie kamienia z zębów.Zabieg usuwania kamienia nie jest bolesny, choć pacjenci są narażeni na pewien dyskomfort. W zależności od zastosowanej metody, istnieje także możliwość chwilowego podrażnienia dziąseł.
Krwawienie dziąseł
Krwawienie z dziąseł to przypadłość bardzo często bagatelizowana. O ile wynika tylko i wyłącznie z niewłaściwego sposobu mycia zębów lub ze złej szczoteczki, problem łatwo naprawić. Gorzej, gdy krwawiące dziąsła są objawem poważniejszego schorzenia.Najbardziej oczywistym powodem krwawienia jest po prostu mechaniczne uszkodzenie dziąsła np. przez zbyt twardą szczoteczkę do zębów. Inne możliwe przyczyny to m.in. stany zapalne dziąseł czy paradontoza, ale też niedobory witamin, problemy z krzepliwością krwi, cukrzyca i różnego rodzaju choroby wątroby. Podjęcie odpowiednich środków zapobiegawczych i terapeutycznych w przypadku krawiących dziąseł zawsze warto skonsultować ze stomatologiem. Brak leczenia lub nietrafne wskazanie przyczyn powstawania krwawień wiąże się z ryzykiem eskalacji problemu, co w ostatecznym rozrachunku może skończyć się paradontozą i poważnymi stanami zapalnymi dziąseł. Samemu natomiast warto zadbać o odpowiednią higienę jamy ustnej. Szczotkowanie, stosowanie nici dentystycznych oraz płukanie jamy ustnej zatrzymuje rozwój bakterii i ogranicza ryzyko wystąpienia stanów zapalnych. Nie zaszkodzi także spróbować specjalnych produktów (past, płynów) przeznaczonych dla osób z wrażliwymi dziąsłami. Starym domowym sposobem na krwawiące dziąsła jest płukanie jamy ustnej naparem z szałwii lub rumianku.
Nadwrażliwość zębów
Nadwrażliwe zęby dokuczają ludziom w różnym wieku, z bardzo różnych przyczyn. Nadwrażliwość zębów objawia się nagłymi lub okresowymi atakami bólu, zwykle przy jedzeniu i piciu (potraw zimnych, słodkich, kwaśnych) lub w zetknięciu z zimnym powietrzem. Nadwrażliwość zębów na różnego rodzaju czynniki zwykle powodowana jest odsłonięciem korzeni zębów na skutek cofania się dziąseł. Drugi możliwy powód to uszkodzenie lub starcie szkliwa chroniącego dostęp do unerwionej części zęba.Zarówno odsłanianie korzeni, jak i ubytki szkliwa mogą być warunkowane bardzo różnymi czynnikami. Najczęściej wymienia się niewłaściwe szczotkowanie zębów (zbyt mocne, zbyt ścieralnymi pastami, w sposób drażniący dziąsła), zgrzytanie i zaciskanie zębów, jedzenie i picie produktów osłabiających szkliwo (cola, cytrusy), niedobory witamin oraz różnego rodzaju choroby dziąseł i zębów (chociażby próchnica). Zęby nadwrażliwe trzeba leczyć z dwóch zasadniczych powodów. Po pierwsze, ból zębów bywa naprawdę uciążliwy i uniemożliwia normalne funkcjonowanie pacjentowi. Po drugie, nadwrażliwość jest w rzeczywistości sygnałem, że coś dzieje się nie tak z naszymi zębami. Można traktować ją jako objaw innych schorzeń. Sposoby na nadwrażliwość zębów są bardzo różne. Należy do nich wzmacnianie zębów fluorem (lakierowanie zębów), ochrona odsłoniętych szyjek zębów, a także odpowiednia profilaktyka - unikanie silnie ścierających past do zębów, rezygnacja z wybielania zębów oraz wszelkich bodźców zaostrzających nadwrażliwość.
Paradontoza
Paradontoza, nazywana niekiedy nieprawidłowo parodontozą, to choroba przyzębia, która prowadzi do charakterystycznego rozchwiania zębów, a w najgorszym wypadku do ich utraty.Paradontoza to jedna z chorób zaliczanych do periodontopatii. Leczeniem parodontozy zajmuje się periodontologia. Zadając sobie pytanie: czym jest parodontoza? często nie zdajemy sobie sprawy, jak tak naprawdę wygląda jej przebieg. Warto pamiętać, że parodontoza swój rozwój rozpoczyna na zębach, wnikając stopniowo w kieszonki dziąsłowe i przestrzenie międzyzębowe. Następnie bakterie, wywołując stany zapalne, wnikają coraz głębiej w dziąsła, ozębna, korzenie i kość. Podstawowe objawy paradontozy to stany zapalne dziąseł (dziąsła stają się nabrzmiałe, czerwone, bolesne) oraz chwiejące się zęby. Chorobie towarzyszyć może nieświeży zapach z ust. Nieleczona paradontoza prowadzi do coraz większego rozchwiania zębów, co ostatecznie kończy się ich wypadaniem. Paradontoza wywoływana jest bezpośrednio przez bakterie znajdujące się w jamie ustnej. Ich namnażanie zwiększa się w przypadku utrzymywania niewłaściwej higieny, przy występowaniu płytki nazębnej i kamienia. Czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia paradontozy są m.in. nierówno rosnące zęby, choroby reumatoidalne, cukrzyca, utrzymujące się długo braki witamin. Do grup zwiększonego ryzyka wystąpieniem paradontozy zalicza się palaczy oraz nadużywające alkohol. Prawdopodobieństwo rozwoju choroby rośnie z wiekiem. Niekiedy wskazuje się na geny jako jeden z czynników sprzyjających pojawianiu się paradontozy. Skuteczne leczenie paradontozy może zapewnić tylko i wyłącznie stomatolog. Oprócz dokładnego oczyszczenia miejsc namnażania się bakterii, należy wyleczyć wszelkie stany zapalne. W walce z paradontozą stosuje się antybiotykoterapie oraz specjalne zabiegi, które zmniejszają zjawisko chwiania się zębów. Nie da się ukryć, że zdecydowanie najlepszym sposobem pokonania paradontozy jest odpowiednia profilaktyka. Aby uniknąć kłopotów, należy dbać o higienę jamy ustnej - szczotkować zęby miękką szczoteczką po każdym posiłku, stosować nici dentystyczne oraz płyny do płukania jamy ustnej. Nie bez znaczenia pozostają także regularne wizyty kontrolne u dentysty. Pozwalają one wykryć paradontozę we wczesnym stadium.
Próchnica
Próchnica zębów to najbardziej powszechny problem, przez który lądujemy na fotelu dentystycznym. Prawie każdy z nas ma lub miał ubytki spowodane próchnicą, czyli potocznie po prostu dziury w zębach.Wydawać by się mogło, że przyczyny rozwoju próchnicy oraz sposoby jej zapobiegania są powszechnie znane. Mimo to, wciąż wielu z nas boryka się z tym problemem. Próchnicę można określić jako powodowany czynnikami zewnętrznymi rozkład zęba. Fachowe źródła podają cztery podstawowe przyczyny rozwoju próchnicy. Są to bakterie, cukry, naturalne uwarunkowania (podatność zębów na próchnicę) oraz czas (oczywistość - próchnica nie powstaje z dnia na dzień). Bakterie znajdujące się w naszej jamie ustnej uczestniczą w rozwoju procesu próchniczego. Sprzyjają tworzeniu się płytki nazębnej. Produkują m.in. kwas mlekowy, który sprzyja rozkładowi i demineralizacji szkliwa zębów. Cukry stanowią pożywienie dla bakterii. Procesy metaboliczne bakterii, oparte właśnie na cukrach, to główny motor powstawania próchnicy oraz płytki nazębnej. Warto wiedzieć, że nie wszystko, co słodkie, szkodzi zębom. Najgorsze pod tym względem są: glukoza, fruktoza czy sacharoza. Sztuczne słodziki nie powodują próchnicy. Niezwykle istotne znaczenie ma genetyczna oraz środowiskowa podatność na próchnicę. W przypadku czynników genetycznych sprawa jest prosta - niektórzy z nas po prostu są skazani na trudną walkę z próchnicą, podczas gdy innym doskwierać ona będzie sporadycznie. Dużo trudniej tak jednocznacznie ująć kwestie związane z wpływam środowiskowym. Szacuje się, że próchica w znacznie większym stopniu dotyka osoby o niższym statusie socjalnym - odżywiające się gorzej, gorzej dbające o zdrowie zębów. Podkreśla się w tym miejscu wpływ odpowiedniej diety i suplementacji (wapń) oraz zabiegów profilaktycznych (fluor), szczególnie w okresie wzrostu i dojrzewania. Z próchnicą można skutecznie walczyć. Najlepiej w ogóle nie dopuścić do zapoczątkowania procesów próchniczych. Jak to zrobić? Zasady są proste i chyba każdy je zna. Mimo to, przypomnijmy je. Szczotkujmy zęby po każdy posiłku, a przynajmniej 2-3 razy dziennie. Stosujmy nici dentystyczne oraz płyny do płukania jamy ustnej. Przy okazji mycia zębów oczyszczajmy również język - tam też mogą się rozwijać bakterie. Nie narażajmy swoich zębów na tortury związane z jedzeniem i piciem produktów bogatych w cukier. Pamiętajmy o regularnych wizytach kontrolnych u stomatologa. Dzięki nim ewentualne początki próchnicy uda się jak najszybciej wyleczyć. Jeśli już doczekaliśmy się mniejszej lub większej dziury w zębach, nie ma rady - trzeba borować. W leczeniu próchnicy kluczowe znaczenie ma czas. Ważne jest, aby jak najszybciej usunąć chore fragmenty zęba i wstawić wypełnienia (plomby). Jeżeli zaniedbamy nasze zęby i pozwolimy próchnicy się rozwinąć, może nas czekać poważniejsza terapia, obejmująca np. leczenie kanałowe lub nawet wyrywanie zęba. Inne skutki próchnicy to zapalenia dziąseł, ropnie, a także inne, poważniejsze powikłania związane z funkcjonowaniem całego organizmu (np. zakażenie krwi) lub poszczególnych narządów (np. serce).
